İyilik arayışı...

Sıkılıyorum bazen, çok sıkılıyorum... Eskiden her zaman bu dünyaya gelişimde bir amacın olduğunu düşünürdüm. İnsanlara yardım etmek, onları bir takım konularda bilinçlendirmek gibi. Aslında hayatıma baktığımda şu an beni sıkan en büyük şeyin bu olduğunu görüyorum. Evet, zamanında iyi şeyler yaptım ama devamını getiremedim. Oysa getirmeliydim, getirecek gücüm vardı. Belki de pes ettim. Ya da pes ettirildim.

Şimdi düşünüyorum da, son zamanlarda çok pişmanlık duyuyorum. Ama geçmişimden değil. Şuan geçmişimdeki kadar başarılı olamadığım için. Güzel şeyler yaptım, güzel yazılar yazdım. İyi bilgilere ulaşıp insanlarla paylaştım. Boşuna uğraşıyorsun, Türkiye'de bu tip yazılar okunmaz dediklerinde, bir kişi bile okuyup hayatındaki küçücük bir şeyi değiştirse ben amacıma ulaşmışımdır dedim.

Şimdi evdeyim, yalnızım... Ne fikir alışverişi yapabiliyorum ne de fikirlerimi insanlara sunabiliyorum. Yazı yazma, basıp dağıtma gücüm elimden alındığından beri kendimi kolsuz kalmış gibi hissediyorum. Sanki bir anda beynimi boşaltıp içini gereksiz bilgilerle doldurmuşlar gibi...

Artık eskiden yaptığım güzel şeylerden bahsetmek beni rahatsız ediyor. Hala bir çok kişinin farkında olmadığı şeyleri çok uzun bir süredir biliyor olmak, bu bilgileri geliştirememek beni rahatsız ediyor.

Çıkıp meydanlarda bağırarak anlatsam da görünmez oldum sanki. Kimse beni duymuyor, görmüyor. Eskisi kadar iyi işler yapmak için çabalamalı mıyım yoksa şimdiki gibi sıradan kimsenin fark etmediği boş hayatıma devam mı etmeliyim bilmiyorum...